◄▬ Uitvaart Angeline Boreel-Sassen ▬►

Woorden van Rudolph ter gelegenheid van het afscheid van Angeline Boreel, dinsdag 17 mei, in de Nederlands Hervormde Kerk te Almen.

                                                                              xxxxxxx

Daar ligt ze dan, onze Angeline, mijn lieve zusje Angeline. Een paar weken geleden zat ze nog op de tractor. Met moeite, maar toch, en blij.

 

Namens Lucas, Elsa, Esther, Sophie en Maeke heet ik u van harte welkom om afscheid te nemen van Angeline.

Het is voor ons allemaal een verdrietig moment.

Maar er is meer.
Wees ervan verzekerd, dat Angeline als een gelukkig mens gestorven is.

Dat heeft niet in de laatste plaats gelegen aan het feit dat zij leefde vanuit een eigen sterke innerlijke kracht, rust en blik.
Maar dat heeft in de eerste plaats gelegen aan het feit dat zij onderdeel was van een hecht en benijdenswaardig team, Lucas, Maeke, Sophie, Esther en Elsa. En zijzelf dus.
Dat team is aangeslagen, maar wat zij achterlaat is goed, en dat wist ze. Het is immers haar team. Het team is uitgebreid met aanhang en kleinkinderen en dat maakte onderdeel uit van de kracht en van haar geluk.
Het feit dat zij gesloopt werd heeft zij met die kracht en met dat geluk intens beleefd. Als teamlid.
Rustig en zachtmoedig, met scherpe blik en weinig woorden en mooie humor.

Wat die weinige woorden betreft:
U hebt het gehoord, we begonnen met muziek, dat is vrij normaal, maar er komt meer muziek. Als het aan Angeline ligt alleen maar muziek, maar een paar kleine noten in de vorm van woorden moeten erbij.
Angeline is een mens van weinig woorden, dat zei zij ook. Die had ze niet nodig.
Het is dus nu ook geen tijd voor veel woorden. Dit is een moment voor gedachten, al of niet diepe.
Om maar wat te noemen,
Angeline zei: “Het is zoals het is”, en ik zei: “Ja, het is niet anders”.
Als dat geen voorbeeld is van diepe gedachten en weinig woorden, dan weet ik het niet.

“Het is zoals het is”  is sprekend Angeline.

Dit samenzijn, dit gezamenlijk afscheid zou Angeline tot de sms moeten brengen die zij Sabine en mij stuurde, na een middag, vandaag precies één maand geleden,  met weinig woorden, veel muziek, lach en traan:
De tekst luidde aldus:
“Intens dierbare middag met jullie, liefs Angeline”

                                                                              xxxxxxx

Onze wegen zullen zich zo dadelijk scheiden.

Daar bedoel ik twee dingen mee.
Angeline gaat haars weegs, wij allen de onze.
Daar zullen we mee moeten leven.
Het is zoals het is.

Maar ik bedoel ook het volgende.
Angeline is hier gekomen zoals het betaamt, met paard en wagen. Van huis naar deze kerk.
Paarden hebben een belangrijk deel van haar leven uitgemaakt. Door paarden leer je mensen kennen. Paarden openen werelden.

Met Lucas samen zal zij nu haar laatste rit maken, met paard en wagen.
Samen rijden zij zo dadelijk van deze kerk naar de begraafplaats, alwaar een mooie plek haar wacht, onder een boom. Slechts een paar van ons zullen meegaan naar de begraafplaats.

Hier dus verlaat zij u.

Angeline en Lucas gaan nu naar het westen, naar haar laatste rustplaats.
Zwaai Angeline uit, draai u om, en ga naar het oosten, anderhalve kilometer van hier.
U bent van harte welkom aan de Hogenkampsweg nr 1,
bij Lucas, Elsa en Emile, Esther en Martijn, Sophie en Edgar, en Maeke en Todd.

Daar komen we dan even later weer allen bijeen.
Ik dank u, wij danken u nu reeds voor uw deelname aan dit afscheid.

Maar eerst volgt er natuurlijk muziek.
Tot slot het slotkoor.
Toen ik sprak over die middag en die lach en die traan en die muziek, was het onder andere deze muziek die we die middag hoorden, het door Angeline zo zeer geliefde Slotkoor uit Bach’s  Mattheus-Passion, uitgevoerd door het Münchener Bach Chor.

Daarna zullen wij Angeline naar haar paard en wagen begeleiden.

                                                                              xxxxxxx

----- terug naar boven -----

Powered by Website Baker